«احساس نیاز به مفاهیم قرآنی، نخستین گام انس با قرآن است»

معصومه‌السادات حسینی‌میرصفی، متولد ۱۳۵۸ در اراک و ساکن تهران، از دوران کودکی وارد فعالیت‌های قرآنی شده و در کنار تحصیلات دانشگاهی، سال‌ها در حوزه پژوهش‌های دینی و قرآنی کار کرده است. او تاکنون آثار متعددی در قالب متون ادبی، تحقیق‌های مرتبط با سیره اهل‌بیت(ع)، مقالات فارسی، عربی و انگلیسی و طرح‌های پژوهشی در موضوعاتی مانند عصمت انبیا(ع)، حقوق بشر در قرآن، عقلانیت و زن، و مطالعات میان‌دینی منتشر کرده است.

این بانوی پژوهشگر، که در پانزدهمین دوره همایش بین‌المللی بانوان قرآن‌پژوه به‌عنوان برگزیده معرفی شده، برگزاری این همایش را زمینه‌ساز رشد معرفتی، اعتقادی و علمی بانوان قرآنی می‌داند و می‌گوید: شناسایی و تجلیل از بانوان فعال، انگیزه آن‌ها را برای اثرگذاری در فضای فرهنگی جامعه افزایش می‌دهد، به شرط آنکه این تکریم‌ها به حمایت‌های واقعی و فرصت‌های مطالعاتی و پژوهشی پیوند بخورد.

حسینی‌میرصفی «کاربردی‌کردن مفاهیم قرآنی در سبک زندگی معاصر» را یکی از حوزه‌های مغفول می‌داند و تأکید می‌کند که نقطه آغاز این مسیر، ایجاد احساس نیاز به آموزه‌های قرآن در ذهن انسان امروز است: اگر در برنامه‌های تربیتی خانواده و جامعه، این نیاز به روشنی تبیین شود، عطش حضور قرآن در زندگی فردی و اجتماعی بیشتر خواهد شد. او اخلاق قرآنی را مهم‌ترین شاخص هویت قرآنی دانسته و می‌گوید تلاش دارد در زندگی شخصی خود نیز متخلّق به این اخلاق باشد.

این پژوهشگر قرآنی با اشاره به موانع رشد کاربردی قرآن‌پژوهی در کشور، از ضعف مراکز قرآنی در معرفی ظرفیت‌های قرآن برای حل مسائل فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اخلاقی جامعه و نیز بی‌توجهی سیاست‌گذاران به بهره‌برداری از خروجی پژوهش‌ها انتقاد می‌کند. به باور او، ارزیابی و نظارت بر فعالیت‌های قرآنی اگر مستمر و مبتنی بر چشم‌اندازهای روشن باشد، می‌تواند هم نقاط ضعف را اصلاح کند و هم نقاط قوت را تقویت نماید.

حسینی‌میرصفی بر لزوم توجه به پژوهش‌های میان‌رشته‌ای، طراحی برنامه‌های مشترک میان مراکز قرآن‌پژوهی و پرهیز از موازی‌کاری تأکید دارد و معتقد است ایجاد فرصت تعامل علمی با پژوهشگران داخلی و خارجی، پاسخگویی به شبهات جدید و توجه به نقدهای مستشرقان می‌تواند به ماندگاری و اثرگذاری بیشتر فعالیت‌های قرآنی کمک کند. او یکی از چالش‌های جدی بانوان در این عرصه را «باورپذیر نبودن ظرفیت علمی زنان برای ارائه دکترین و نظریه» می‌داند و می‌گوید برگزاری همایش‌های تخصصی بانوان قرآن‌پژوه می‌تواند به تدریج گفتمان علمی را به نفع حضور جدی‌تر زنان تغییر دهد.

در بخش دیگری از این گفت‌وگو، وی با اشاره به آیه ۳۰ سوره فرقان و هشدار قرآن درباره مهجورماندن این کتاب، تأکید می‌کند که بی‌توجهی به قرآن در سطح فردی و اجتماعی، پیامدهایی فراتر از یک «غفلت شخصی» دارد و می‌تواند جامعه را از سرمایه هدایت و حرکت محروم سازد.